مرد بی‌قرار، همیشه در مرکز صحنه

نظام‌الدین کیایی امروز در ۸۲ سالگی درگذشت. آن‌قدر شور و انرژی داشت که جوان‌تر از سنش به نظر می‌رسید و چنان همیشه سرزنده بود که گویی با مرگ بیگانه بود. به همین دلیل ابتدا خبر مرگش باورم نشد، اما متأسفانه واقعیت دارد. در هر جمعی که بود همیشه در مرکزش قرار می‌گرفت، بس که بی‌قرار و شوخ بود‌. کار اصلی‌اش صدابرداری سرصحنه بود اما چندتا نقش کوتاه هم بازی کرد و نکته مهم این بود که به دلیل روحیه‌اش اغلب نقش آچار فرانسه و مشکل‌گشای گروه را هم پیدا می‌کرد؛ چه مشکل فنی و چه غیرفنی.

سال ۱۳۴۵ به آلمان رفت برای تحصیل سینما در مدرسه فیلم برلین. آن‌جا به صدابرداری علاقه‌مند شد و راهش را انتخاب کرد. پس از بازگشت در تلویزیون استخدام شد و چند مستند هم ساخت. با سهراب شهیدثالث، داریوش مهرجویی، محسن مخملباف، امیر نادری و بسیاری دیگر کار کرد و همیشه با شوق از تجربه‌های صدابرداری در دونده و آب، باد، خاک می‌گفت. در شماره ۴۸۵ ماهنامه «فیلم» گفت‌وگوی مفصلی با کیایی کرده‌ام که شرح مفصلی از زندگی و کارنامه اوست که تصویر آن گفت‌وگو در ادامه می‌آید. روحش شاد و یادش گرامی.